Nota biograficzna autorstwa Kompozytora:

Emerytowany oficer Wojsk Lotniczych, informatyk programista-amator, chórzysta, który ceni sobie prywatność. Jego umiejętności gry na gitarze klasycznej wzbogacały niejednokrotnie występy bydgoskiego chóru "Halka". Komponuje nie tylko dla chóru, ale również utwory instrumentalne, a także opery. Jest autorem cyklu muzycznego pn. Niesymfonia (obecnie pond 1270 utworów) udostępnianego przez serwisy internetowe. Laureat konkursów kompozytorskich organizowanych przez wydawnictwa muzyczne. Juror Poznańskiej Wiosny Gitarowej. "Bydgoska Osobowość Roku 2017" Gazety Pomorskiej w kategorii Kultura.

Twórczość operowa

Sławomir Ciecierski jest autorem sześciu oper: Log, Log 12, Log.Anomalie, Log.Archiwizacja, Log.Awaria i Log.Gaja. Nagrania poszczególnych fragmentów każdej z oper, partytury oraz komentarze odautorskie odnaleźć można w sekcji Powiązane Zespoły.

Opera Log - komentarz Kompozytora

Log to taki również dokument na przykład elektroniczny, w którym – w zależności od przeznaczenia - odnaleźć można udokumentowane różne zdarzenia wynikające z pracy systemu. Są logi, które dokumentują jedynie zdarzenia techniczne, stany alarmowe, wykonanie procesów i ich zakończenie, inne dokumentują błędy różnego rodzaju, inne z kolei zaś logowanie i wylogowanie się z systemu. Alan jest niewątpliwie genialnym programistą. Wycinek jego przeszłości można obejrzeć w sztuce „Zabić nie zabić” lub przeczytać w książce „Młode i stare” Ryszarda Częstochowskiego, co niewątpliwie pozwoli bardziej go zrozumieć – pozwolić ocenić metamorfozę i motywy działania.

Opera to opowieść o genialnym programiście, którego idee fixe jest stworzenie symulacji cyfrowej całego świata czy wręcz wszechświata oraz dokonanie próby wpłynięcia na cyfrowe światy by uczynić je doskonałymi. Doskonałymi według ich stwórcy. Przykładowe parametry to odpowiedzialność, popęd seksualny... Problemy jakie napotyka są treścią tej opery. Wynikają one również z przeszłości bohatera. Opera Log jest jedynie zapowiedzią innych utworów operowych i swoistą rozmową pomiędzy stwórcą a stworzonymi bytami.

Opera Log 12 - komentarz Kompozytora

Jest to pierwszy midquel opery pt. Log. Akcja rozgrywa się w wyimaginowanym świecie, gdzie dominują kobiety – a raczej samice, ponieważ nie są to ludzie – a rozmnażanie odbywa się na zasadach zbliżonych do ziemskich modliszek. Dodatkowo – każdy osobnik ma przyporządkowaną liczbę określającą jego atrakcyjność. Nie ma miejsca na miłość w tym świecie. Bohaterka o imieniu Dziewiąta zmuszona jest poszukać atrakcyjnego samca o zbliżonym numerze aby zachować prestiż i autorytet. Wydaje się jednak, że nie jest typową przedstawicielką swojego gatunku. Po wykonaniu aktu seksualnego zaczyna za nim.. tęsknić? Eksperyment tak bardzo nie spodobał się Alanowi, ze postanowił go nie archiwizować. Czy asystentka wykona polecenie? Czy odejdzie, a zastąpi ją nowa asystentka.

Opera Log.Anomalie - komentarz Kompozytora

To kolejny midquel opery pt. Log. Już w trakcie uwertury dowiadujemy się o zdiagnozowanej chorobie Alana. Bohatera ogarnia strach, który próbuje zabić pracą – tworzy dwa światy (procesy w pojęciu programistycznym) z identycznymi zestawami parametrów wejściowych bezskutecznie spodziewając się identycznych rezultatów. Do głosu dochodzi strach przed cierpieniem i śmiercią... Anomalia i Anomalian to stworzone dwa światy, które mają coś do powiedzenia, nie zawsze w zrozumiałym dla stwórcy języku. Alan powoli przestaje wierzyć w realność otaczającego go świata.

Opera Log.Archiwizacja - komentarz Kompozytora

Programista skupia się na archiwizacji wręcz nieskończenie wielkiego systemu. Co staje się z oryginałem po archiwizacji? Tworzenie i niszczenie tak skomplikowanych struktur sprawia, iż Alan utwierdza się w przekonaniu o swej wyższości. Asystentka przygląda się procesowi archiwizacji co wywołuje u niej mieszane uczucia. Niszczenie oryginału podczas archiwizacji wywołuje dziwne odczucia u stwórcy. Alan próbuje być buńczuczny wręcz rubaszny a zarazem samokrytyczny. Personel żeński niestety już nie czuje się bezpieczny w tym projekcie. Brak perspektyw? Jest takie powiedzenie o tonącym okręcie i szczurach... Ach, ta depresyjna dychotomia myślenia, bo Alan wciąż podkpiwa z siebie i otaczającego świata. Tymczasem idą święta gdzie „ludzie mówią ludzkim głosem jak zwierzęta”, kobiety zaś deklarują swoją przyszłość.

Opera Log.Awaria - komentarz Kompozytora

Kolejny midquel. Podczas różnego rodzaju rozważań na temat własnego życia Alan dowiaduje się o zainfekowaniu stworzonego systemu wirusem śmierci. Od razu narzuca się pytanie, czy śmierć jest czymś nienaturalnym, czy można zakwalifikować go jako czynnik wywołujący awarię? Bohater musi samodzielnie, ręcznie zlokalizować awarię. Przenika do zainfekowanego świata-systemu poznając przedziwne relacje znajdujących się tam ludzi-symulacji i ich umieranie. Znajdziemy tam również umierającą postać Dziewiątej z opery pt. Log12 wraz z jej wręcz pornograficznymi upodobaniami, która w dziwny sposób utożsamia się z postacią asystentki Alana. W końcu Alan znalazł prawdopodobną przyczynę awarii – jest nią dwugłowa postać nieposiadająca macierzy życia, a więc żyjąca wiecznie. Programista zaopatruje ją w odpowiednie dane – macierz życia – czyniąc ją śmiertelną. Dwugłowa postać recytuje fragment listu, który wydaje się Alanowi znajomy. Kolejna (Gaja) postać wydaje się być bardzo znajoma. Czy można kpić z wiszącego człowieka? Jak widać można, co odzwierciedla kolejny przypadek umierającego. Okazuje się, że nawet w obliczu śmierci człowiekowi nie jest dane być uprzywilejowanym wśród żywych i zdrowych. Widocznie śmierć nie jest czymś nadzwyczajnym – a na pewno nie awarią. Obustronne pretensje z następną postacią niczemu nie służą – może jedynie przyniosą złudną, chwilową ulgę. Co zostaje z człowieka po śmierci? Biologiczny odpad. Czy aby tylko? Takie wnioski można wysnuć przysłuchując się rozmowie. Gaja umiera, czy sprawia to komukolwiek satysfakcję? Alan wylogowuje się pamiętając co zaszło.

Opera Log.Gaja - komentarz Kompozytora

Opera dość głęboko sięga muzycznie do poprzednich nadając im jednak nową treść. Wydaje się, że jest to epizod z życia Gai. Zakochana ze wzajemnością w Mariuszu boryka się z demonami przeszłości. Tymczasem Mariusz zaczyna chorować, co wzmaga w Gai poczucie braku bezpieczeństwa i wygasłe poczucie winy. Przeszłość wisi nad nią jak miecz Damoklesa i nie pozwala być szczęśliwą. Scena rozstania rozgrywa się w wigilię święta Bożego Narodzenia. Mariusz jest już strzępkiem człowieka. Targają nim skrajne uczucia: miłość i nienawiść. Nie wierzy w otaczającą go rzeczywistość. Nie znajduje pocieszenia, gdy spotyka nową kobietę. Umiera, zaś jego dusza przeklina Gaję, a miłość nie pozwala mu odejść w pokoju. Przytulenie Gai to sposób by uzyskała spokój, ale jego dusza i pamięć o nim zginie. Mariusz nie decyduje się na to, co doprowadza Gaję do szaleństwa.